Ocena inwestycji w praktyce

Ocena inwestycji

nie jest zadaniem prostym. Ma przecież na celu wskazanie najlepszego rozwiązania spośród wielu istniejących dróg działania. Zawsze też z natury rzeczy opiera się na niekompletnych danych. Nikt nie jest bowiem w stanie przewidzieć dokładnie przyszłych wydarzeń na rynku i wahań koniunktury. Każda ocena inwestycji jest więc obarczona ryzykiem niedokładności.

Przy ocenie inwestycji w praktyce najczęściej stosowane są metody statyczne i dynamiczne oparte na przepływach pieniężnych.

Te pierwsze pomijają czynnik upływu czasu, a co za tym idzie, występowanie inflacji na wartościach efektów i nakładów. Toteż najczęściej różnią się od wartości realnych. Ich wykorzystywanie ma sens na etapie identyfikacji możliwości inwestycyjnych i ich wstępnej oceny. Przydają sie też przy ocenianiu mniejszych inwestycji o ograniczonym czasie realizacji.

Jedną z najpopularniejszych metod statycznej oceny inwestycji w praktyce jest okres zwrotu. Oblicza się go według wzoru:

PP = (N – R) / (Z + A)

gdzie:
PP to okres zwrotu,
N to nakłady inwestycyjne,
R to wartość końcowa inwestycji,
Z to przeciętny roczny zysk netto,
A to roczny odpis amortyzacyjny.

Innym popularnym wskaźnikiem statycznym, używanym do oceny inwestycji, jest stopa zwrotu nakładów inwestycyjnych. Obliczana jest wzorem:

ARR = Z / N

gdzie:
ARR to księgowa stopa zwrotu,
Z to przeciętny roczny zysk netto,
N to nakłady inwestycyjne.

Bardziej precyzyjne są metody dynamiczne, które uwzględniają pominięte powyżej czynniki. Są jednak przez to bardziej skomplikowane i trudniejsze w zastosowaniu. Ocena inwestycji w praktyce za ich pomocą wymaga poświęcenia większej uwagi i czasu.

Do najpopularniejszych dynamicznych metod oceny inwestycji należą: wewnętrzna stopa zwrotu, zmodyfikowana stopa zwrotu oraz wartość bieżąca netto.